Als je niks doet weet je zeker dat er niks gebeurt.

Race verslag Buff Duinentrail.

Eind juni lanceerde ik vol trots mijn blog en deed ik mezelf de belofte regelmatig blogs te schrijven. Gelukkig in stilte, want er kwam niks van terecht. Deze zomer was met recht de stomste zomer van mijn leven. Gelukkig is het ergste voorbij en is er wat perspectief zodat ik weer energie heb όm en dingen om όver te schrijven.

Hoogste tijd voor iets leuks na deze stomme periode en dat werd  een weekend Schoorl met de leukste en liefste bootcampgroep die er bestaat. Want zo is het ook in tijden van ellende, je leert je vrienden kennen. Lieverds, jammer dat Word geen hartjes emoji heeft, want die verdienen jullie! Ben zo blij met jullie!

 

Lieverds.

Beetje jammer is wel dat een onderdeel van een leuk weekend met de bootcampers natuurlijk een trail  is en zodoende sta ik zondag 27 oktober aan de start van de Buff Duinentrail van MudSweatTrail in Schoorl. Gelukkig ‘maar’ de 10K, want trainen doe ik al maanden nauwelijks, net als slapen. En verdriet kost energie dus fit aan de start verschijnen is niet gelukt. Maakt niet uit, ik ben er, de zon schijnt en het is hier prachtig. Ik ga er gewoon van genieten.

Voor de start koop ik in de stand van MudSweatTrailStore een nieuwe belt. Ik wil mijn telefoon mee nemen want ik wil onderweg kunnen zien waar ik ben en hoe ik het snelste terug kan zijn als het niet lukt. Het wordt de Salomon Belt 250 Agile. Eentje waar mijn grote Samsung telefoon met gemak in kan. Er is zelfs ruimte voor water, sleutels, gelletjes en volgens mij past een alu-deken ook nog wel. Als ik hem om doe valt gelijk op hoe goed hij past. Onderweg controleer ik een paar keer of ik hem niet verloren ben, zo lekker zit hij! Ben oprecht blij met deze aanwinst. Nieuwsgierig? HIER kun je de link vinden! ( Geen advertentie!)

 

Geen verwachtingen.

Maar goed, we waren hier om te lopen en dat gaan we doen. Voordeel van geen verwachtingen hebben is het  compleet ontbreken van stress. Ik heb er eigenlijk wel zin in, ruim een uur niks anders te hoeven denken, voelen of doen dan mijn ene voet voor de andere zetten. En bovendien heb ik de finish gezien, onderaan een hele hoge steile duin. Daar vanaf rennen, daar verheug ik me al op.

Dus ren ik even later door de duinen bij Schoorl. Prachtig! Zo anders dan ‘onze’ duinen in Den Haag. Onze tussen aanhalingstekens want heb al meer dan 30 jaar geleden de duinen voor het bos verruild, toch voelt het nog een beetje ‘van mij”. Maar Schoorl heeft bosachtige duinen en  heuvels ter hoogte van de stuwwallen dus ik voel me helemaal thuis.

De trappen omhoog zijn lastig. Ik verzuur direct dus ik ga lopen. Maar als ik stevig doorloop merk ik dat ik iedereen gewoon bij kan houden. Plat en naar beneden ren ik. Natuurlijk dwalen mijn gedachten wel eens af naar stomme dingen, de meeste tijd weet ik in het moment te blijven en geniet ik van het zonnetje, de omgeving en het alleen zijn.

Als het me dan wel te veel wordt en de tranen over mijn wangen rollen zonder dat ik het in de gaten heb,  passeren drie mensen met blauwe t-shirts en een Noord-Hollandse tongval. Ze vragen of het gaat en door het hijgen en puffen door vertel ik dat het eigenlijk best goed gaat. Dat ze zich geen zorgen hoeven te maken. Ik kom er wel. We lopen een tijdje gelijk op en ze moedigen me aan. Als ze in de verte verdwijnen noem ik ze mijn blauwe engeltjes! Zo lief en mooi en fijn hoe wildvreemde mensen je kunnen troosten!

Dan komen we bij het meertje en weet ik dat we er 7 op hebben zitten. Nou, omdraaien heeft geen zin meer en afsnijden is niet nodig. (ik had namelijk een short cut gezien op het kaartje vooraf). Maar dat ga ik niet doen, ik ga best lekker! Achteraf hoor ik iedereen over zware stukken mul zand maar daar kan ik me niks van herinneren. Ik overdrijf als ik zeg dat het makkelijk ging, maar het was gewoon fijn. En ik ging gewoon door. Gewoon doorgaan, er komt vanzelf een einde aan. Dat heb ik de laatste maanden al zo vaak tegen mezelf gezegd en het lijkt erop dat het waar is.

 

Vol gaan.

En zo komt dan in de verte de doedelzak van de finish. Dat betekent ook de afdaling. Als ik boven aan de duin sta met recht onder me de finish,  kan ik het niet laten; zo hard als ik kan ren ik naar beneden. Geen angst. Geen rem. Vrij van alles. Gewoon gaan. Dat ik zό hard ga dat ik niet anders kan doen dan me  laten vallen en met mijn gezicht in het zand te eindigen maakt me niks uit.

Voluit gaan, mijn levensmotto, ik was het een beetje kwijt geraakt. Maar nu ik het terug heb, voelt het vertrouwd. Ik zal de komende tijd, als het leven weer stom is, terug denken aan het gevoel van vrijheid dat het geeft om voluit te gaan.

Dit weekend heeft me ondanks een zware trail veel energie gegeven. Want ook nu weer werd duidelijk:

Als je niks doet weet je zeker dat er niks gebeurt. Nooit. Niks.