Om over naar huis te schrijven…

 

Ineens ontdekte ik hoe ontzettend ouderwets deze zin is! We schrijven niet meer naar huis, we appen en posten op social media. Iedereen weet precies waar we zijn en wat we doen. Nou ja, deels dan. Want ook dat is ouderwets: dingen die niet zijn om over naar huis te schrijven lijken niet meer te bestaan. We tonen alleen de goede kanten. Ik hoor jullie denken dat dit voor jullie niet geldt, maar is dat echt zo?

Ik doorbreek het taboe en ga deze blog schrijven over mijn hardloopprestaties van de laatste tijd, want die zijn niet om over naar huis te schrijven!

Het laatste jaar heb ik nauwelijks getraind, dood simpel omdat ik mijn energie keihard nodig had voor andere dingen. En nu probeer ik het lijf al een paar weken weer in beweging te krijgen, maar dat wil niet erg lukken. Helaas zijn de 8 kilo die ik door alle stress had verloren door mijn nieuwe hobby (taarten bakken, hoe verzin je het ook…) er allang weer aan. En mijn oude energie is nog niet terug, dat is duidelijk.
Iemand zei me naar mijn lichaam te luisteren, maar dat is juist het probleem: we verstaan elkaar niet zo goed de laatste tijd. Of beter gezegd: we spreken niet dezelfde taal. Zodra ik aan het eind van een drukke dag in bed lig en wil slapen gaat mijn lichaam aan en lig ik uren wakker om vervolgens  als ik de volgende ochtend op wil staan er geen leven in te krijgen is. Wat mijn lichaam en ik wel van elkaar begrijpen is de behoefte aan koffie die nemen we dan ook. Zo komen we samen de dagen door, maar hardlopen is geen feestje.

Ik doe het nog, omdat ik het gezellig vind met de bootcampgroep van Sportstudio Locomotion. Heel corona proof want die afstand van 1,5 meter tot de rest van de groep komt wel goed. Kennen jullie het beeld van het oudere grijze echtpaar dat net te hard en te rechtop achter elkaar aan een heuvel op fietst? Dat je gelijk uit je ooghoeken ziet dat er iets niet klopt maar je weet niet wat? Dat zijn elektrische fietsen op standje maximaal. Van die hippe, waarbij de accu goed verstopt zit.  Die accu zoek ik ook bij mijn hardloopvrienden.  Het kan niet anders, zij bezitten een geheime kracht die bij mij  duidelijk ontbreekt. Natuurlijk is het leuk om te overdrijven in een blog, maar het is echt waar, ik sta gewoon bijna stil als ik met alle macht de heuvel op ren!

Maar dat geeft allemaal niet, ik ren omdat ik het leuk vind  en die geheime energie bron, die komt vast wel weer terug. Ik ga hem nu eerst zoeken op vakantie. En als ik hem gevonden heb, dat beloof ik, dan zal ik er over naar huis schrijven!