Waarom ik medelijden kreeg met Bram Bakker.

 

Psychiater Bram Bakker kwam deze week nogal negatief in het nieuws. Niks nieuws aan en al helemaal geen reden tot medelijden , zou je zeggen, dat gebeurt wel vaker. Bovendien zou je kunnen stellen dat hij uit is op elke aandacht, positief of negatief. Ik ken Bram niet persoonlijk, dus ga ik ook geen mening verkondigen. Ik laat het bij het vaststellen van het feit dat Bram regelmatig in de media te zien is. En nu kreeg ik medelijden met hem en de Mental Health Foundation. Nieuwsuur maakte gehakt van deze stichting en van de manier waarop  zij omgingen met de ontvangen subsidie voor onder andere de organisatie van het Depressiegala.
De volgende dag kwam hij dit uitleggen bij Jinek en dat maakte het niet veel beter. Wat hij zei was waar en ook mijn mening: zo gaat het wel vaker, anderen doen het ook zo. Hij zat er verslagen bij en kreeg zijn boodschap niet goed voor het voetlicht.  Hij vroeg zich af waarom hij nu al deze shit over zich heen kreeg. Dat is denk ik weer aan andere vraag.
Maar goed, hij had wel gelijk. Zo gaat het wel vaker. Of zelfs: zo gaat het altijd.
Groot opgezette fondsenwervende programma’s kosten veel geld. Soms leveren ze ook veel op maar soms ook niet. Projectleiders en directeuren van goede doelen roepen in het laatste geval dan snel dat  het niet om het geld maar om de de Awareness gaat.
Hoe ik dit weet? Ik was er ook eens schuldig aan. Ik organiseerde het groots opgezette Wandelfeest voor het Fonds Verstandelijk Gehandicapten en het Revalidatiefonds. Een wandeling voor mensen met en zonder handicap in en om Arnhem. Het werd een leuke dag maar het bracht niet de beoogde tonnen in het laatje. Dit zagen we gelukkig al lange tijd aankomen dus hebben we de doelstelling gewijzigd in een participatie evenement. Wij hadden ook een BN-er en deze deed het echt voor niks (echt waar!) maar ik weet uit zeer betrouwbare bron dat er ook zijn die zich laten belonen voor hun optredens bij dergelijke evenementen.

Waarom ik dit deel? Dit is openbare informatie. Want beide fondsen hadden alle benodigde keurmerken en certificaten CBF. En daarom is het, door accountants netjes opgepoetste, jaarverslag openbaar en te vinden op hun website.

Dan was er nog een punt over de projecten die niet van de grond waren gekomen. Ook erg jammer maar ook niet nieuw. Of ik dat ook uit ervaring weet? Ha ha, ja natuurlijk! Natuurlijk niet bij mij zelf, maar bij al die anderen. Not. Nee hoor, lang niet alle projecten waar ik aan begonnen ben zijn gelukt. Soms krijg je iets gewoon niet vlot getrokken. Ik ken de betreffende dame niet van wie Bram nu zegt dat ze niet naar behoren functioneerde dus ik zeg daar echt niks over. Lijkt me al lullig genoeg wat ze allemaal over zich heen heeft gekregen.
Maar projecten van de grond krijgen heeft niet alleen met de projectleider te maken.  Je moet de wind een beetje mee hebben of in ieder geval de wind in je zeilen zien te krijgen. Lukt dat niet dan moet je stoppen want je kunt nu eenmaal niet tegen de wind in zeilen. (Jaha, wel als je laveert, maar daar is niet altijd ruimte voor). Zo dat was genoeg beeldspraak, terug naar de feiten.
Het lukte niet en toen zijn ze gestopt. En het geld dat niet was uitgegeven is netjes terugbetaald. Niks aan de hand dus!
Ik neem aan dat VWS ook weet dat TV opnames van een dergelijk evenement inderdaad dergelijke bedragen kosten, dus dat zal geen onderwerp van discussie zijn geweest. Ook zal VWS vooraf hebben afgesproken onder welke voorwaarden zij het geld konden besteden en waaraan. En dus ook waaraan niet.
Wisten jullie dat de subsidie verstrekker in de meeste gevallen geen prestatie verplichting afspreekt, alleen een inspanningsverplichting? Met andere woorden: je moet je best doen om het project te realiseren maar als het niet lukt en je legt uit waarom het niet gelukt is, dan is het ook goed.
Met de  Mental Health Foundation was dus niks bijzonders, althans niet genoeg om een Nieuwsuur mee te vullen.
Als heel Nederland over deze affaire heen valt, zullen we dan stoppen met dit soort TV programma’s en fondsenwervende acties? Zullen we gewoon weer met z’n allen hard aan het werk gaan om projecten te laten slagen, al dan niet zonder awareness?
Zullen we vooral blijven kijken naar alles wat wel lukt? Omdat het leuker is, maar vooral: als  we deze mislukkingen blijven uitvergroten, dan durft er niemand meer te vernieuwen! Bij vernieuwende projecten heb je altijd al zoveel mensen te overtuigen en angsten te overwinnen. Als je dan ook nog eens beducht moet zijn om een item in Nieuwsuur te worden, dan komt er niks meer van de grond!

Dus Nieuwsuur, als je nog interesse hebt in een leuk onderwerp, ik ken een heleboel mooie en geslaagde projecten om in jullie uitzending aandacht aan te besteden!

 

 

Groetjes, Barbara